16.7.17

Εντευκτήριο Νο 112: κυκλοφορεί στις 25 Ιουλίου


Καλοκαιρινό τεύχος, για θάλασσα (με υψηλό δείκτη αντηλιακής προστασίας) ή για βουνό

Πρώτο τεύχος της 30ετίας του Εντευκτηρίου, με αυστηρά επιλεγμένη ύλη


Προκειμένου να ... συσφίξουμε ακόμη περισσότερο τις σχέσεις μας, το Εντευκτήριο σάς δίνει τη δυνατότητα να προαγοράσετε το νέο (υπό έκδοση) τεύχος του, που θα κυκλοφορήσει στις 25 Ioυλίου, και να το παραλάβετε στη διεύθυνση που θα επιλέξετε (ή να το στείλετε σε φιλικό σας / αγαπημένο σας πρόσωπο) στην τιμή λιανικής πώλησής του (10 ευρώ), εφόσον το αντίτιμο κατατεθεί σε τραπεζικό λογαριασμό, χωρίς καμιά επιβάρυνση για έξοδα συσκευασίας και αποστολής. Εάν ενδιαφέρεστε, στείλτε μήνυμα στο entefkti@otenet.gr μέχρι 25.7.

Επειδή οι καιροί είναι δύσκολοι για όλους και απαιτούν αλληλεγγύη και αλληλοϋποστήριξη ― αλλά και επειδή η ζωή (οφείλει να) συνεχίζεται, το Εντευκτήριο προσφέρει σε όσους συγγραφείς επιθυμούν να διαφημίσουν κάποιο βιβλίο τους στο υπό έκδοση τεύχος του περιοδικού (Νο 112) διαφημιστικό χώρο μισής σελίδας, στην προνομιακή τιμή των 50 ευρώ. Όσοι ενδιαφέρονται, ας στείλουν το συντομότερο μήνυμα στο entefkti@otenet.gr

Π Ε Ρ Ι Ε Χ Ο Μ Ε Ν Α    Τ Ο Υ    Τ Ε Υ Χ Ο Υ Σ    1 1 2

ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ Κική Δημουλά (δοκίμιο: Το αυτοδίδακτο πάθος), Ένο Αγκόλλι, Εύα Στρεμ

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Βασίλης Αμανατίδης, Γιάννης Ατζακάς, Άκης Παπαντώνης, Ηλίας Παπαμόσχος, Γλυκερία Πατραμάνη, Νίκη Γιάνναρη, Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής, Ευσταθία Ματζαρίδου , Αντέλα Φερνάντες, Γιώργος Λιόλιος, Γιώργος Κορμανός

ΠΟΙΗΣΗ Γιώργος Βέλτσος, Δημήτρης Αθηνάκης, Έλσα Κορνέτη, Γιώργος Παναγιωτίδης, Λουλιέτα Λεσανάκου, Φρανσίσκο ντε Ασίς Φερνάντεζ, Χλόη Κουτσουμπέλη, Κώστας Ριζάκης, Θεόδωρος Στεφανίδης

ΔΟΚΙΜΙΟ Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Τζακ Παμ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ Βαγγέλης Χατζηβασιλείoυ: Άνοδος και πτώση μιας πραγματικής ουτοπίας (Μιχάλη Μοδινού: Εκουατόρια) | Μαρία Στασινοπούλου: Έτσι, σαν παραμύθι (Μαρία Τσιμά: Το λιθόστρατο) | Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος: Ξορκίζοντας τους δαίμονες της ζωής (Κατερίνας Παναγιωτοπούλου: Η Μακρυγιαλού και άλλες ιστορίες) | Κυριάκος Συφιλτζόγλου: Παράλληλες σκέψεις σε καταγωγικά ποιήματα & Γεωργία Τριανταφυλλίδου: Βενετία (Βασίλη Δασκαλάκη: Παράλληλη μνήμη) | Κοσμάς Χαρπαντίδης: Τι χρειάζεται ένα σώμα για να λυτρωθεί; (Διαμαντή Αξιώτη: Με χίλιους τρόμους γενναίος) | Καίτη Στεφανάκη: «...σε όλα τα υπόγεια του εαυτού...» (Μαρίας Κουγιουμτζή: Όλα μπορούν να συμβούν μ’ ένα άγγιγμα) | Δήμητρα Παυλάκου: O χρόνος της μνήμης (Αριστέας Παπαλεξάνδρου: Μας προσπερνά) | Βάνα Χαραλαμπίδου: Κατάδυση στο παρελθόν, αυτοψία στο παρόν (Αλέξανδρου Μασσαβέτα: Μικρά Ασία) | Νένα Κοκκινάκη Δεκατέσσερις στοχαστές ομιλούν για το κακό (Δημήτρης Τσινικόπουλος: Το μυστήριο του κακού) | Γιάννης Βιτσαράς: Δυσπρόσιτη, πολύτιμη ποιητική (Νατάσα Χατζιδάκι: Via Dolorosa)

ΕΙΣ ΤOΝ ΤΥΠOΝ ΤΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ Βασίλης Αμανατίδης: 1 x 3 x 201 (λέξεις) αριθ. 10 | Γιάννης Σκαραγκάς: Γραμματοσειρές [5] / Νίκος Αδάμ Βουδούρης: Τρία σχόλια για τρία βιβλία | Γιώργoς Κoρδoμενίδης: Βιβλία στo κoμoδίνo

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ Γιάννης Παντελίδης

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ Γκέλη Δούμπη

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ Άρις Γεωργίου


2.7.17

Κείμενα πριν από τη «Διαγώνιο» και επιστολή Ταχτσή στον Βαλαωρίτη



του Δημήτρη Δουλγερίδη

πηγή: http://www.tanea.gr

«Δεν είναι πρώτη φορά που χωρίζουμε. Του 'χω στείλει κι άλλοτε γράμματα, έχω διαβάσει πολλά δικά του. Ομως, τον χωρισμό ποτέ δεν το είχα νιώσει τόσο δυνατόν. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Ημαστε και τότε φίλοι, το ίδιο όπως και τώρα. Πρωί - βράδυ μαζί, και τα μυστικά μας πάντα κοινά, σαν να ήμασταν ένας άνθρωπος. Ομως, τον χωρισμό, το ξαναλέω, ποτέ δεν τον ένιωσα τόσο πολύ. Αυτή τη φορά έφυγε εκείνος και θ' αργήσει να 'ρθει. Δεν τολμώ ν' αναλογιστώ τους μήνες που θα τον στερηθώ, μου φαίνεται βαρύ. Η φυγή του γέννησε μεμιάς αναμνήσεις. Το παρελθόν βέβαια υπήρχε πάντα, όμως η παρουσία του φίλου το εμπόδιζε να προβληθεί...». Ετσι ξεκινάει το πεζό κείμενο «Παρηγοριά» του Νίκου Μπακόλα, το οποίο προοριζόταν για τη λεγόμενη προδρομική «Διαγώνιο» του 1952, ένα πολυγραφημένο τεύχος που εκδόθηκε από την παρέα των νέων, τότε, λογοτεχνών Κίμωνα Οικονόμου, Ιωάννη Σιβεριώτη, Ντίνου Χριστιανόπουλου και Νίκου Μπακόλα (25χρονος τότε). Μαζί με τα κείμενα των λοιπών συντελεστών αναδημοσιεύεται στο νεότερο τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο» του Γιώργου Κορδομενίδη, στον οποίο άλλωστε είχε δώσει το σχετικό υλικό ο Χριστιανόπουλος το 2011.
«Δεν είναι πρώτη φορά που χωρίζουμε. Του 'χω στείλει κι άλλοτε γράμματα, έχω διαβάσει πολλά δικά του. Ομως, τον χωρισμό ποτέ δεν το είχα νιώσει τόσο δυνατόν. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Ημαστε και τότε φίλοι, το ίδιο όπως και τώρα. Πρωί - βράδυ μαζί, και τα μυστικά μας πάντα κοινά, σαν να ήμασταν ένας άνθρωπος. Ομως, τον χωρισμό, το ξαναλέω, ποτέ δεν τον ένιωσα τόσο πολύ. Αυτή τη φορά έφυγε εκείνος και θ' αργήσει να 'ρθει. Δεν τολμώ ν' αναλογιστώ τους μήνες που θα τον στερηθώ, μου φαίνεται βαρύ. Η φυγή του γέννησε μεμιάς αναμνήσεις. Το παρελθόν βέβαια υπήρχε πάντα, όμως η παρουσία του φίλου το εμπόδιζε να προβληθεί...». Ετσι ξεκινάει το πεζό κείμενο «Παρηγοριά» του Νίκου Μπακόλα, το οποίο προοριζόταν για τη λεγόμενη προδρομική «Διαγώνιο» του 1952, ένα πολυγραφημένο τεύχος που εκδόθηκε από την παρέα των νέων, τότε, λογοτεχνών Κίμωνα Οικονόμου, Ιωάννη Σιβεριώτη, Ντίνου Χριστιανόπουλου και Νίκου Μπακόλα (25χρονος τότε). Μαζί με τα κείμενα των λοιπών συντελεστών αναδημοσιεύεται στο νεότερο τεύχος του περιοδικού «Εντευκτήριο» του Γιώργου Κορδομενίδη, στον οποίο άλλωστε είχε δώσει το σχετικό υλικό ο Χριστιανόπουλος το 2011.

Στις σελίδες του περιοδικού ο αναγνώστης ανακαλύπτει ακόμη, εκτός των άλλων, ποιήματα του κορυφαίου διηγηματογράφου Ρέιμοντ Κάρβερ (σε μετάφραση της Μαρίας Μουσαφίρη) και του Τεντ Χιουζ (εισαγωγή - μετάφραση Θοδωρή Ρακόπουλου), αλλά και την «Ωδή στον Νινέττο Ντάβολι» του Παζολίνι (την απόδοση από τα αγγλικά υπογράφει ο Αντώνης Γκρίτσης, κάτοχος πλέον του βραβείου Queer για ερμηνεία σε ανδρικό ρόλο). Ξεχωριστό ενδιαφέρον για το ύφος και τη γλώσσα παρουσιάζει μια επιστολή του Κώστα Ταχτσή προς τον φίλο του Νάνο Βαλαωρίτη (στις 2 Νοεμβρίου 1986), την οποία ερανίζει ο Θανάσης Θ. Νιάρχος: «Το Σάββατο τρώω με τον Καστοριάδη. Στο μεταξύ ρεμπελεύω ενδιατρίβων στα διάφορα πορνοσινεμά».
Στις σελίδες του περιοδικού ο αναγνώστης ανακαλύπτει ακόμη, εκτός των άλλων, ποιήματα του κορυφαίου διηγηματογράφου Ρέιμοντ Κάρβερ (σε μετάφραση της Μαρίας Μουσαφίρη) και του Τεντ Χιουζ (εισαγωγή - μετάφραση Θοδωρή Ρακόπουλου), αλλά και την «Ωδή στον Νινέττο Ντάβολι» του Παζολίνι (την απόδοση από τα αγγλικά υπογράφει ο Αντώνης Γκρίτσης, κάτοχος πλέον του βραβείου Queer για ερμηνεία σε ανδρικό ρόλο). Ξεχωριστό ενδιαφέρον για το ύφος και τη γλώσσα παρουσιάζει μια επιστολή του Κώστα Ταχτσή προς τον φίλο του Νάνο Βαλαωρίτη (στις 2 Νοεμβρίου 1986), την οποία ερανίζει ο Θανάσης Θ. Νιάρχος: «Το Σάββατο τρώω με τον Καστοριάδη. Στο μεταξύ ρεμπελεύω ενδιατρίβων στα διάφορα πορνοσινεμά».

25.6.17

Η αντοχή στο όνειρο



της Λίνας Πανταλέων

πηγή: http://www.kathimerini.gr


ΚΡΙΤΙΚΗ

Κατερίνα Παναγιωτοπούλου
Η Μακρυγιαλού και άλλες ιστορίες
Εκδόσεις Εντευκτηρίου, 88 σελ.

Η Μακρυγιαλού, τυλιγμένη στο βυσσινί σάλι της, σέρνοντας μαζί της ευχές και κατάρες, ξεβράζεται από τη θάλασσα σε ένα χωριό και γίνεται παραμύθι, έπηλυς της προφορικής παράδοσης του τόπου. «Στο πρόσωπό της φώλιαζαν οι σκιές». Σιωπηλή, αφανισμένη μες στο ανέμισμα της μαντίλας της, εξαϋλω­νόταν σε μύθο που πλεκόταν και μάκραινε, «γινόταν μια τεράστια μαντίλα, που τα τύλιγε όλα κι απλωνόταν». Πριν κλείσει τα έξι, η Αν­τιγόνη απαλλάχθηκε από τη δυστυχία και την ενοχή, που ήταν για εκείνη η μητρική μορφή, ενταφιάζοντας στο χώμα της αυλής το καλό φουστάνι της μητέρας της, ένα «λευκό φουστάνι, γεμάτο κατακόκκινα γαρύφαλλα, ζεστά σαν αίμα». Το ίδιο φορούσε και η μητέρα του Νότη καθώς τον αποχαιρετούσε, γέρνοντας από πάνω του και αφήνοντας τα αιμάτινα γαρίφαλα να κυλήσουν από το λευκό ύφασμα για να αγκαλιάσουν το άψυχο σώμα του. Η Γιωργού, πάλι, αποζητούσε την έξαρση, ίσως γι’ αυτό, όταν έσβησε κάθε της απαντοχή, άφησε το γκάζι ανοικτό.

Οι ηρωίδες της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου (γεν. 1956) έλκουν την καταγωγή τους από τις σελίδες του Παπαδιαμάντη. Ωστόσο, αυτή η καταγωγή είναι αμυδρότατη, ένας απαλός απόηχος που συντονίζεται αρμονικά με τη με­λωδία της γραφής της. Τα πρόσωπα των διη­γημάτων προβάλλουν σμιλεμένα στην τραχύ­τητα ενός τοπίου ακατονόμαστου και αγεωγράφητου, βουλιαγμένου βαθιά στον χρόνο και στο χώμα. Σε σύγκριση με τις φρενήρεις, ανερμάτιστες, παραλογισμένες φιγούρες του τρέχοντος χρόνου, που ενδημούν στην ελληνική πεζογραφία, οι διηγηματογραφικοί χαρακτήρες της Παναγιωτοπούλου μοιάζουν βραδυκίνητοι και παρωχημένοι. Τρέμουν τα στοιχειά της φύσης, γονατίζουν μπροστά στα εικονοστάσια και λιώνουν στις προσευχές, προσμένουν θαύ­ματα και παραδίδουν το πνεύμα έναντι του αδιάρρηκτου, άφατου μυστηρίου της ζωής και του θανάτου. Κυρίως ονειρεύονται. Είναι εξόχως υπομονετικοί με την αργοπορία της ευτυχίας. Τα όνειρά τους είναι η αν­τίστασή τους στον όλεθρο που τους παραμονεύει.

«Ν’ ακουμπήσεις σε όνει­ρα που σε θέλουν», παραι­νεί ένας πατέρας τον γιο του, εσωκλείοντας στο ση­μείωμα της αυτοχειρίας του μια συνταρακτική ομο­λογία αγάπης. Η Γιώτα, από την άλλη, άκουγε τα βράδια το τρένο να βογγάει στην ανηφόρα του χωριού της και ονειρευόταν τη μέρα που θα την έπαιρνε μαζί του, πέρα μακριά. Μόνον «όταν η ζωή της μπήκε στο φθινόπωρο» συνειδητο­ποίησε πως το τρένο που θα την πήγαινε στο όνειρο σφύριζε «το πέρασμα από τ’ όνειρο στην πραγματικότητα». Στο υπέροχο διήγημα «Αθώοι αυτόχειρες», ένας άντρας, καθισμένος δίπλα στην ετοιμοθάνατη αγαπημένη του, παρατηρεί τον ορό στην άνυδρη φλέβα. «Υπνωτισμένος ακολουθούσε τη ροή του υγρού να ξεπλένει την πραγματικότητα με όνειρο». Η ελπίδα για τη ζωή της τάραζε την ψυχή του, γιατί από τη στιγμή που έβγαλε τα ράσα απεκδύθηκε κάθε ελπίδα σωτηρίας. Ακολουθώντας την ήδη νεκρή γυναίκα στον θάνατο, επαιτούσε από τον Θεό εξιλέωση για την αποτυχία και των δυο τους να προσηλυ­τιστούν στην επουράνια ευτυχία, την οποία αντάλλαξαν με μια σύντομη περιήγηση σε έναν παράδεισο που αποδείχθηκε λίγος.

Ο φόβος του Θεού λύεται με τον θάνατο και στο διήγημα «Ο φόβος», από τα πιο κα­λογραμμένα του βιβλίου. Κάθε φορά που ο άνεμος λυσσομανούσε και τράνταζε το σπίτι τους, όμοιος με «τον συριγμό του δαίμονα όταν βρίσκει αντίσταση στη στερεή πί­στη του χριστιανού», ο Νότης φώλιαζε στην αγ­καλιά της μητέρας του με την ελπίδα πως εκεί «δεν κινδύνευε να συρθεί στον Αδη από τα στοιχειά της φύσης». Οταν όμως του συνέβη το χειρότερο που θα μπορούσε να τον τρομάξει, «μια υπέροχη γα­λήνη, μια πρωτόγνωρη ευ­τυχία σαν θεϊκή πληρό­τητα», τον ξεκούρασε από κάθε φόβο. Μπήκε ξέπνοος στο όνειρο.

Το πρώτο βιβλίο της Παναγιωτοπούλου είναι έργο προσεκτικά φτιαγμένο, δουλεμένο με πολύ κόπο και χρόνο. Στα ολιγοσέλιδα διηγήματα υποβόσκει η επίμοχθη δοκιμασία τόσο με την ανάγνωση όσο και με τη γραφή. Χθόνιοι οι ήρωες, χθόνιες και οι σελίδες, όπου οι λέξεις ανθοβολούν εικόνες σπαρακτικής ομορφιάς. Μπορεί τα εξαίσια ονειροπολήματα να ξεψυχούν σε ματαιώσεις, η γλώσσα όμως κρατάει το θαύμα ανέπαφο.

18.6.17

[ Η ημέρα του πατέρα ]




γράφει ο Γιώργος Κορδομενίδης

Μου έφτιαξε το πρώτο μου παιχνίδι, ένα μικρό ξύλινο κάρο. Όταν ήμουν μικρός, μου έλεγε κάθε βράδυ και διαφορετική ιστορία, που τάχα του την είχε πει νωρίτερα ένας πελάτης. Το καλοκαίρι μού έφτιαχνε "φαναράκια" από τα καρπούζια. 
Δεν μιλούσε αρνητικά για κανέναν, κυρίως όχι για τον αδελφό του, ο οποίος τον είχε πληγώσει. 
Μου έμαθε την τέχνη του καθεκλοσκελετοποιού, από την πριονοκορδέλα μέχρι τα λούστρα. 
Μέχρι που μεγάλωσα, ερχόταν τη νύχτα να βεβαιωθεί πως δεν ξεσκεπάστηκα στον ύπνο. Μου έφτιαχνε ρυζόγαλο ίσαμε που μπήκε στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκε πια. Έλεγε στη μητέρα μου (που την αγαπούσε παθολογικά) «Το ωραίο σου πρόσωπο/ μου εσκότισε τον νου./ Νικημένος της αγάπης/ κάτι έχω να σου πω». 
Τον χειμώνα φορούσε τραγιάσκα. 
Δύο δάχτυλά του τού τα έφαγε η κορδέλα. Στην πλάνη (πλάνια) δεν με άφηνε να δουλέψω για να μη σακατευτώ. Δεν με χτύπησε ποτέ. Μόνο μια φορά, όταν δούλευα μαζί του και χτύπησα τα δάχτυλά μου με το σφυρί, με απείλησε: «Πρόσεχε, γιατί θα σου πετάξω το ροκάνι!». 

Έλεγε με πίκρα ότι στο κτήμα τους, στον Πύργο (Κεμέρ Μπουργάζ), έξω από την Κωνσταντινούπολη, είχαν τόσες πολλές κότες, που δεν προλάβαιναν να μαζέψουν τα αυγά. Και ότι το κτήμα είχε νερόμυλο. Θυμόταν, εξήντα χρόνια μετά, τη μικρότερη αδελφή του, Σοφούλα, που πέθανε βρέφος στην Αιδηψό, όπου έφτασαν πρόσφυγες. 
Κάπνιζε πολύ, τα δάχτυλά του είχαν τα κίτρινα ίχνη του τσιγάρου. Όταν ήμουν 10 χρονών, έπαθε οξεία ρινορραγία και νοσηλεύτηκε για μέρες. Στις κρίσεις του έλκους του, κλεινόταν στο υπνοδωμάτιο για να μην ενοχλεί. Κάποτε τρυπήθηκε στην πλάτη από ένα πρόχειρα τοποθετημένο κάπου σπασμένο τζάμι· καιρό μετά, από κάποιους πόνους, διαπιστώθηκε ότι οι γιατροί είχαν αφήσει μέσα του ένα κομμάτι από το τζάμι, που κόντευε να φτάσει στον πνεύμονα. 
Στα τελευταία του, όταν πια δεν μου μιλούσε, από τους γιατρούς του νοσοκομείου στις άγνωστες για κείνον φωνές τους παραδόξως απαντούσε κανονικά έμαθα πως μιλούσε με περηφάνεια για μένα.
Δεν ήταν άγιος ο κυρ-Σωτήρης Κορδομενίδης, του Γεωργίου και της Ελένης. Αλλά ήταν ο πατέρας μου. Ένας βαθιά μελαγχολικός αλλά, με τον τρόπο του, γενναίος άνθρωπος.

[Χαρισμένο στη Βασω Κυριαζακου]

Η λυτρωτική μνήμη



--> Του Δ. Ι. Καρασάββα

πηγή: Ημερήσια (Βέροια), 27.5.2017


Η νοσταλγική επιστροφή στη θαυμάσια περίοδο της νιότης χαρακτηρίζει τη νέα συλλογή Παράλληλη μνήμη (Εκδόσεις Εντευκτηρίου, Θεσσαλονίκη 2017) του ποιητή Βασίλη Δασκαλάκη.

Με ζωντανές εικόνες που ανασταίνουν παρελθούσες εποχές κι αναστηλώνουν έναν ολόκληρο κόσμο, ο Δασκαλάκης επιχειρεί μία επιστροφή στον γενέθλιο τόπο, στην κρητική επικράτεια των ειδυλλιακών Αστερουσίων. Βεβαίως, πρόκειται για δοκιμασία, ωστόσο ο ποιητής δεν αναζητά φαντάσματα του παρελθόντος. Η επιστροφή του είναι ειρηνική, και ο ίδιος προσέρχεται ως προσκυνητής.

Με την ωριμότητα του άνδρα, ο Δασκαλάκης αντιστρέφει τον χρόνο και χαρτογραφεί εκ νέου τον γνώριμο χώρο. Με τη μνήμη ως εργαλείο, ανασύρει εικόνες, πρόσωπα, τοπία, περιστατικά, και χρωματίζει ανάλογα την τοπιογραφία του. Ανάμεσα στον ποιητή και στο παρελθόν επενεργεί ιαματικά η μνήμη, γι’ αυτό και όλα προσεγγίζονται με νοσταλγία.

Από τα ποιήματα του βιβλίου δεν απουσιάζει το ενδοσκοπικό στοιχείο, αφού η διαδικασία αναζήτησης των ριζών του ποιητή σχετίζεται με την επιστροφή του στον γενέθλιο τόπο. Σε δύο ποιήματά του, βαθέως ήθους, στο «Μάνα» και το «Όμηρος», που διαβάζονται ως βαθύς λυγμός, ανασταίνει τους γονείς του, εισάγοντας έτσι στοιχεία κρεσέντο στην ποίησή του. Το δε ποίημά του «Ίασις» τολμούμε να ισχυριστούμε ότι είναι το ποίημα που θα ήθελε να γράψει κάθε πραγματικός ποιητής.
              
Ο νόστος για τον Βασίλη Δασκαλάκη σχετίζεται με τη λυτρωτική μνήμη, γι’ αυτό κι από το ταξίδι της δοκιμασίας επιστρέφει στεφανωμένος με αστερούσια άνθη.


Βασίλης Δασκαλάκης

Παράλληλη μνήμη

Θεσσαλονίκη

Εκδόσεις Εντευκτηρίου 2017

37 σελ.

10.6.17

Μία γνήσια λογοτεχνική φωνή

της Νίκης Κουρκούνη

πηγή: http://foivibookstore.blogspot.gr



Κατερίνα Παναγιωτοπούλου

Η Μακρυγιαλού και άλλες ιστορίες

Θεσσαλονίκη, Εκδόσεις Εντευκτηρίου 2017

85 σελίδες

ISBN 978-960-7568-52-6 | Λιανική τιμή (με ΦΠΑ): 9,00 ευρώ


Μεγάλο πράγμα η πρόθεση και στη ζωή και στην τέχνη... κι αυτό γιατί ρίχνει τη σκιά της στις πράξεις αλλά και στην έκφραση. Και η πρόθεση της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου είναι καθαρή. Αντικρίζει τον κόσμο ως λογοτέχνης. Η πραγματικότητα υπάρχει για να δώσει αφορμές για μικρές ιστορίες. Το βλέμμα της, όπως και άλλων δημιουργών που εμπνέονται από καθημερινά πρόσωπα, ίσως να μας άγγιξε αθόρυβα κάποια στιγμή που εμείς δεν κοιτούσαμε.
Στα "δύσκολα" τούς συναντάμε τους ήρωες των διηγημάτων, λοξή η διαδρομή τους. Αναδεικνύονται λογοτεχνικά, όχι για την ιδιαιτερότητά τους ή για τη "γραφικότητα" του χαρακτήρα τους αλλά για το κομμάτι τους που είναι "κοινό" για όλους μας, αυτό που πονάει κι εξευγενίζει.
Φύση, μικρές κοινωνίες, οικογένεια, ιστορική συγκυρία, στοιχειοθετούν το πλαίσιο, αλλά αυτό που σε στοιχειώνει καθώς κλείνεις το βιβλίο είναι οι φιγούρες.
Υπάρχει ρυθμός από την πρώτη σελίδα―ενίοτε ες βάρος της καθαρότητας της διήγησης―, προσωπικό ύφος, που στον απόηχό του "ακούς" φωνές πεθαμένων Ελλήνων λογοτεχνών αλλά όχι ατόφιες.
Επίσης, ξέφωτα, φέτες χαράς, χιούμορ αλλά καμιά παραχώρηση σε ωραιοποιήσεις της επαρχιακής ζωής, για παράδειγμα, ή εξιδανικεύσεις σχέσεων.
Η Κατερίνα Παναγιωτοπούλου είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς τα σεμινάρια δημιουργικής γραφής και οι μεταπτυχιακές σπουδές δεν καταφέρνουν πάντα να αφυδατώσουν μια γνήσια λογοτεχνική φωνή και να τη μετατρέψουν σ’ ένα ομογενοποιημένο κατασκεύασμα, γλωσσικά και θεματικά.

16.5.17

Πέθανε ο Bar-Bar



Τον Κώστα Παύλου Παναγιωτόπουλο (Τήνος, 1935 - Αθήνα, 16.5.2017), γνωστότερο με το ψευδώνυμο BAR-BAR, τον γνώρισα το 1982 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, στο μικρό τότε περίπτερο της Εθνικής Τράπεζας, στην οποία ήταν σύμβουλος διοικήσεως στις Δημόσιες Σχέσεις, και έγραφε τα κείμενα για τα πολυθεάματα (πρωτοποριακή τότε τεχνική) που δημιουργούσε ο Νίκος Καψαμπέλης. 


Μέσα της δεκαετίας του '80, Υποδιεύθυνση Δημοσίων Σχέσεων ΕΤΕ.
Ο Κώστας Παύλου Παναγιωτόπουλος στο κέντρο· αριστερά στη φωτογραφία: Κατερίνα Μαρούδα, Δημήτρης Δασκαλόπουλος· δεξιά, Αιμιλία Γλάρου, Γιώργος Κορδομενίδης

Δεν είχαμε κοινούς γνωστούς (πλην του Δημήτρη Δασκαλόπουλου) αλλά γίναμε αμέσως φίλοι. Μερικά χρόνια αργότερα, γράψαμε μαζί το σενάριο ενός πολυθεάματος για τους "άλλους" πύργους της Θεσσαλονίκης, δηλαδή για τα αρχοντικά της Βασιλίσσης Όλγας. 
Υπήρξε φίλος πολύτιμος και πιστός. Κάθε Πρωτοχρονιά μού έστελνε (όπως και σε άλλους φίλους) το "γούρι" του καινούργιου χρόνου: παλιότερα, αντικείμενα (θυμάμαι ένα εξαιρετικά ζωγραφισμένο καλαπόδι), τα τελευταία χρόνια κάρτες τεράστιες, μεγέθους Α3.
Μου εμπιστεύθηκε το κλειδί του γραφείου του στη Βαλτετσίου 1, στα Εξάρχεια, για να μένω εκεί κάθε φορά που κατέβαινα στην Αθήνα· απλώς τον ενημέρωνα πότε και για πόσες μέρες θα το χρειαστώ. Αργότερα με φιλοξένησε στο διαμέρισμα της Ασκληπιού και τέλος, αρκετές φορές επίσης, στο σπίτι που είχε ανακαινίσει με εντυπωσιακό γούστο στην οδό Καλογήρου Σαμουήλ, κοντά στην πλατεία Κουμουνδούρου. 



Εντευκτήριο, τχ. 3


Συνεργάστηκε και με το περιοδικό Εντευκτήριο, στο οποίο δημοσίευσε τέσσερα διηγήματά του: «Λάριεμ» (τχ. 3, 1988)· «Εφτά μητέρες στο πατάρι» (16, 1991)· «Τα υπέρ και τα κατάβαθα» (34, 1996)· «Πωλούνται ηλιοβασιλέματα» (56, 2002).

Στο τχ. 90 (2010) δημοσιεύτηκε κριτική της Μαρίας Στασινοπούλου για το βιβλίο του «Δέκα ζωές της ζωής μου: Ιστορίες υπεράνω πάσης φαντασίας», «βιβλίο όπου η φαντασία διαγκωνίζεται με την πραγματικότητα, σ' ένα τρυφερό παιχνίδι με τις λέξεις και τα αισθήματα, που ξεκινάει από τη γη και εκσφενδονίζεται στον έβδομο ουρανό, κατακρημνίζεται στον βυθό της θάλασσας και περιπλανιέται στα πέρατα του κόσμου. Υλικό αυτοβιογραφίας και ταυτόχρονα μυθοπλαστικός διχασμός», όπως γράφει. Για να συμπληρώσει: «Ο Κώστας Παύλου Παναγιωτόπουλος είναι ο άνθρωπος που καταλαβαίνει τις πράξεις και τις γλώσσες των πραγμάτων· αγοράζει κουτάκια σπίρτα μνήμης· δεν διστάζει να δακρύσει όταν κάτι τον συγκινεί· μπαινοβγαίνει στα όνειρα σαν παλιάς γενιάς γνώριμος· ψάχνει για εικόνες χαμένες στο παρελθόν και για γεγονότα που έρχονται από το μέλλον· ξέρει να εμφιαλώνει ηλιοβασιλέματα και μετά αντέχει να τα βλέπει να πουλιούνται από άχρηστους κληρονόμους· κατέχει τον τρόπο να ζει και να επιβιώνει του θανάτου των ανθρώπων και των πραγμάτων· να παρατηρεί το θέμα και το θέαμα, να κεντάει εμπειρίες και να ζωντανεύει όνειρα».

Αναλυτικό βιογραφικό του από το protagon.gr εδώ.


Στο βίντεο, ο Bar-Bar μιλάει για τη Σαπφώ Νοταρά, που ερμήνευσε στο ραδιόφωνο την Κυρία Κυριακή του. 

8.5.17

Το Εντευκτήριο και οι Εκδόσεις Εντευκτηρίου στη φετινή, 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης



Το Εντευκτήριο και οι Εκδόσεις Εντευκτηρίου συμμετέχουν και στη φετινή, 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης (11-15/5/2017), περίπτερο 15, σταντ Νο 2.





Σας περιμένουμε εκεί για να σας παρουσιάσουμε το νέο τεύχος του περιοδικού (Νο 111), μια επιλογή από παλαιότερα τεύχη του, καθώς και μερικές από τις Εκδόσεις Εντευκτηρίου, πολύ φρέσκες μαζί με παλαιότερες, αλλά και για να γνωρίσετε μερικούς από τους συγγραφείς/συνεργάτες του περιοδικού.






Ώρες λειτουργίας Πέμπτη 11/5: 15.00-21.00, Παρασκευή 12/5: 10.00-21.00, Σάββατο 13/5: 10.00-22.00, Κυριακή 14/5: 10.00-21.00



Εκδηλώσεις

Παρασκευή 12 Μαΐου, 12:00 – 13:00, αίθουσα «Γιώργος Ιωάννου» (περίπτερο 15)
Παρουσίαση της συλλογής διηγημάτων της Κατερίνας Παναγιωτοπούλου «Η Μακρυγιαλού και άλλες ιστορίες» (Εκδόσεις Εντευκτηρίου 2017)

Ομιλητές: Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος, αναπλ. καθηγητής Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Κώστας Κρεμμύδας, διευθυντής λογοτεχνικού περιοδικού «Μανδραγόρας» 
|Κατερίνα Παναγιωτοπούλου, συγγραφέας του βιβλίου Γιώργος Κορδομενίδης (συντονιστής, διευθυντής Εκδόσεων Εντευκτηρίου)




Κυριακή 14 Μαΐου, 15:00 – 16:00, αίθουσα «Νότος» (περίπτερο 13)

Παρουσίαση δύο ποιητικών συλλογών:

― της Ειρήνης Γκόλτσιου, «Υπέρηχοι» (Εκδόσεις Εντευκτηρίου 2017)

Ομιλητές: Πηνελόπη Τζιώκα, διδάκτωρ φιλοσοφίας | Βασίλης Αμανατίδης, 
ποιητής | Ειρήνη Γκόλτσιου, συγγραφέας του βιβλίου Γιώργος Κορδομενίδης (συντονιστής, διευθυντής Εκδόσεων Εντευκτηρίου)

― του Βασίλη Δασκαλάκη, «Παράλληλη μνήμη» (Εκδόσεις Εντευκτηρίου 2017)

Ομιλητές: Κυριάκος Συφιλτζόγλου, ποιητής Γεωργία Τριανταφυλλίδου, 
ποιήτρια Βασίλης Δασκαλάκης, συγγραφέας του βιβλίου Γιώργος Κορδομενίδης (συντονιστής, διευθυντής Εκδόσεων Εντευκτηρίου)


Σημείωση 01: Στην πανοραμική αυτή (περυσινή) φωτογραφία "ανώνυμου" συνεργάτη, το σταντ φαίνεται τεράστιο, στην πραγματικότητα είναι μόλις 9 τ.μ.!


Σημείωση 02: Και φέτος θα ληφθούν φωτογραφικές παρουσίες!